Tekst door Griet Bouciqué. Foto’s van Joery Truyen.

Midden mei stond het packraftweekend van Hiking Advisor gepland: een aantal packraftkoningen zouden een zootje enthousiaste groentjes de basics van het packraften aanleren. Door o.a. de wind werd het weekend herleid tot 1 dag, helaas. Het weer beloofde bovendien de nodige nattigheid en in de regen stapten we dan ook de bus op die ons van Maasmechelen richting vertrek te Smeermaas zou brengen. De sfeer zat meteen snor, het viel op dat vooral Oost-Vlaanderen goed vertegenwoordigd was op deze hoogdag.

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

Eens op de oever aan de Grensmaas was het tijd om kennis te maken met de veredelde bootjes. Rugzakken werden op de grond gegooid, packrafts uitgerold en deelbare peddels in elkaar geklikt. Als ik me niet vergis was les 1: eerst boot klaarmaken, dan uzelf. Of was het omgekeerd? In ieder geval: met de grote “luchtvangzak” krijg je de boot snel en eenvoudig vol lucht. Nog wat mondmatig bijblazen links en rechts, en de boot is alvast ready to go. Verder nog even knoeien om het spray deck aan te krijgen en een laatste check of de koffiekoeken wel zeker in de borstzak van mijn regenjas zaten. Allright, that is.

De officiële tewaterlating stelde niet veel voor, maar was stiekem toch een klein beetje spannend. Het spray deck aan de boot bevestigen zodat je geen water binnen krijgt bleek handiger te zijn als je een compagnon had die je achterkant even vast maakte. Later op de dag leerde ik dat je het ook zelf kan als je eerst de achterkant vastmaakt en dan pas de voorkant.

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

In ieder geval: in zo’n boot zit je eigenlijk met de poep in ‘t water, een niet onaangenaam gevoel. Voorts blijkt zo’n ding hyperwendbaar: peddel in de rivier en hop, de neus gaat meteen een andere richting uit. Het eerste stuk was even wennen, maar verder best “chill”. Basicly rechtdoor peddelen/ dobberen op vlak water met de wind langs achter. We peddelden meestal redelijk tussen het groen, her en der wat bebouwing.

Na een tijdje kwam de wind duidelijk niet meer langs achter. De armspieren werden dan ook aangesproken en iedereen kapte noest met de spanen in het water, hopende dat er genoeg energie in ‘t lijf zat om dat tegenwinderig stuk zonder dip te overbruggen. Net op dat gedeelte passeerden we rechts van ons een schoon lapje natuur. Het leek in eerste instantie op een soort watervlakte met veel riet. Misschien wel een aangenaam broedgebied voor watervogels. Joery is toen even uitgestapt. Hmmmm, foto’s van?

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

Één van de mooiste momenten van de dag kwam later: achter ons steeg een zwerm vogels (in mijn herinnering zijn het zwanen) op die wat uitwaaierde over de lucht op zoek naar andere oorden. Even achterstevoren dobberen op dat moment om van het zicht te genieten verliep probleemloos.

Verder werd de tocht opgevrolijkt met enkele versnellingskes. Iedereen braaf op één lijn – of wat daarvoor moet doorgaan – zodat we niet over keien zouden schuren. Ikzelf had wat hoogteverschillekes verwacht van flop een paar tiental centimeter. Echter, aan verticale drops deed ons afgevaren stuk van de Grensmaas niet mee. Het was eerder een soort van “zacht waterglijbaantje”, desalnietemin fijn om te doen.

De laatste van de drie versnellingen was de leukste. We namen er dan ook een pauze en enthousiastelingen konden ‘m nog een aantal keer afvaren: boot mee over de kant pakken (zonder vastgebonden rugzak en met veel wind soms eerder een grote vlieger), terug tot voor de versnelling dragen en weer opnieuw afvaren. De schrijver van dienst ondervond toen het nut van het spray deck: te lui om hem “voor dat beetje” weer rondom vast te snoeren en meteen een “golf” water binnen. Uitkappen die handel en los geht’s wederom, dit keer mét spray deck.

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

Opgeblazen en waterdicht verpakt een stuk Grensmaas af

Wat er toen o.a. te leren viel was dat je in het water naar de “v” moet zoeken en er bij dit soort versnellingen ook een vlek zonder echte stroming is. Na de versnelling kan je daar in terugkeren richting de stenen / witte schuimkopkes en zo met je neus tegen de schuimkoppen gaan liggen. Het was op dat moment dat ik dacht “ha, dit is wat packraften zou kunnen worden voor mij”. Tijdens het lekker tegen de richting in ploeteren zit je immers pas echt midden in de rivier: je ruikt het water, hebt full surround het geluid van miniwatervalletjes en ‘t is echt plezierige spielerei. Een heerlijk gevoel dat perspectieven opent.

De rest van de tocht verliep verder rustig. Vlak voor het uitstappen maakten we met z’n allen nog een packraftcirkel: peddel van buur vasthouden en na wat ongedefinieerde vormen ontstond uiteindelijk iets wat best rond was. Heel wat vrolijke gezichten te zien op dat moment, mooi zo. Tijdens de dag was er tijd geweest om enkele boeiende mensen te leren kennen, anderen zie je quasi niet omdat de groep tijdens het peddelen een grote en niet te voorspellen accordeon vormt.

HA Packraftweekend 2014 from Hiking Advisor on Vimeo.

 

Eens aan land verliep het inpakken van de boten best vlot. De boel is zo smerig en vooral nat dat het thuis toch allemaal moet worden open gelegd en gepoetst. We waren toen slechts een korte wandeling en een paar goeie biertjes verwijderd van de auto. Het bier of ander vocht vonden we in een café aan de rand van Maasmechelen. De lokale fanfare kwam er ook net aan, dus een concert vol koperblazers en een ijverige trommelman werden ons deel. De ambiance en vooral ook de decibels stegen soms tot op ongeziene hoogte. Een dik uur later viel het gezelschap uiteen, vooral enkele fijne Nederlanders hadden nog een stevige autorit voor de boeg.

Enkele Belgen die minder ver huiswaarts moesten besloten om de dag af te ronden in de nabije kebab/frituur/pizzeria. Het werd nog gezellig kletsen en lekker eten: een boeiende en rustige afsluiter van een deugddoende dag.

Besluit

De packraftdag was een aangename kennismaking met boot en packrafters. Mits een woordje uitleg was het niet moeilijk in de water- en weerscondities van die dag. Door het veelal vlakke water en wind mee was het voor mij soms te rustig. De derde versnelling waarbij er tijd was voor spielerei in de schuimkopjes was voor mij dan ook het boeiendste packraftmoment en een ervaring als dat smaakt naar meer. Ik keerde dan ook met een tevreden gevoel huiswaarts.


qaribu-logo-header