Geschreven door Bram Deslypere met foto’s van Steve Behaeghel en Joery Truyen

In het weekend van 21 en 22 december 2013 was het weer een verzamelen geblazen van beginnende en gevorderde winter hikers die plannen en/of ervaring hebben met (zelfstandige) meerdaagse trektochten op sneeuwschoenen of langlaufski’s. Doel van het weekend was om wat bij te praten en tips uit te wisselen. De prachtige omgeving van Mirwart deed de rest.

 

Bram Deslypere brengt verslag uit:

Ergens op de website van Hiking Advisor stond een winterweekend vermeld. Na enige aarzeling toch contact opgenomen of ik nog mee kon. Kort daarna een mailtje dat er nog plaats was en hoe ik me mocht inschrijven. Kleine angst bij het inschrijven, hoe zou dat weekend zijn? Zou de groep meevallen? Al die nieuwe mensen, waar ik niemand van ken. Een kleine angstaanval later toch opgelucht dat ik definitief ingeschreven was.

Dan begon het ergste, het wachten tot het weekend. De weken en dagen vlogen voorbij. Eindelijk de woensdag voor het weekend, de rugzak maken. De donderdag voor het weekend, 10 keer rugzak legen en vullen. Heb ik wel alles mee? Opnieuw de website lezen. Alles mee, yes!

 

Vrijdagavond geen oog dicht gedaan. Eindelijk opnieuw wandelen in de Ardennen.

Zaterdag in de vroege ochtend, met oogjes waarvan ik niet zeker was of die open waren, belde ik aan bij Debbie. Daar hoorde ik dat Willem meereed met mij. Who is Willem? Bleek een gekke gast te zijn met heel wat ervaring! Lekker 2 uur in de auto met hem en veel leren over alles en nog wat!

Aankomst rond 9 uur in Mirwart. Stonden Willem en ik lekker in het dorp te blinken. 9u30 nog niemand te zien. 9u45 eindelijk iemand die Wilhem kende. Rond 10 uur vroegen we ons toch af waar iedereen was. Bleek dat we op de verkeerde plaats stonden. Snel naar de juist plaats en doen alsof onze neus bloedt.

Eenmaal aan het huis aangekomen zagen we al een groep wandelaars staan. Man wat waren het er veel. 20 man kan heel veel zijn, als je niemand kent. Onmiddellijk kennis maken met de overige wandelaars. Vanaf dan wist ik eigenlijk al dat de groep erg zou meevallen. Grapjes links en rechts, gelach hier en daar.

 

Elf uur. Begin van de eerste tocht. Veerle neemt de rol van kaartlezer op zich. We vertrekken met mooi weer. Het humeur is opperbest. Iedereen maakt verder kennis met elkaar. Enkele stevige klimpartijen later zit het tempo er goed in.

Omwille van de jacht moeten we soms omlopen maar dat is geen enkel probleem. Na enkele uurtjes wandelen begint de maag bij sommigen te knorren. Tijd voor een middag pauze. We plaatsen ons uit de wind op een licht helling. De eerste tekenen van blaren worden verholpen en de gasvuurtjes branden er lustig op los. We zien kant en klare maaltijden tot brood met zalm. Heel veel variëteit.

 

Eenmaal de magen gevuld beginnen we aan deel 2 van de tocht. Deze neemt ons even door een piepklein stukje jachtgebied waar Veerle en Debbie ons zonder moeite doorloodsen. Na een hindernis te hebben overwonnen, besluiten we om nog een extra stukje te stappen. Na enkele mooie uitzichten komen we aan bij het huisje waar we slapen. Nog snel een groepsfoto en iedereen begint met het klaarmaken van zijn avondmaal. Totaal van de tocht komt daarmee op +- 21 km.

 

Anderen zetten nog snel even hun tent op. Man ben ik jaloers op de trailstar en soorten gebruikers :D. Een deugddoend avondmaal verder starten de boeiend presentaties over de reizen van andere hikers. Enkele gaan over Lapland. Blijkt echt de moeite te zijn.

Na de presentatie gaan de meeste slapen. Ik bijt nog even door en besluit te blijven. Ik zou me dat later zeker niet beklagen. De sfeer zat er goed in. Rond 1uur ( of was het 2uur) besluit ik mijn tent op te zoeken voor een korte nachtrust.

 

Acht uur in de ochtend word ik wakker met piepkleine oogjes. Mijn nieuwe Thermarest matje hield met samen met mijn slaapzak lekker warm. Matje goedgekeurd! Licht ontbijt later ruim ik mijn tent op.

Joery doet een uiteenzetting over winterkledij waar hij bijna letterlijk met zijn billen bloot gaat. Veel geleerd over vapor barrier systeem. Wat je best toepast in sub zero temperaturen.

We krijgen les over het gebruik van GPS. Het instellen van de kaarten en GPS coördinaten verloopt vlot.
Rond 12uur is iedereen is vertrekkensklaar en beginnen de groepjes naar hun respectievelijk coördinaten te lopen. Er is ons verteld dat er op een van de coördinaten iets op ons ligt te wachten. Wat zou het zijn?

 

Ines en ik vormden een groepje. We begonnen met een heel stevige klim naar ons eerste en tweede coördinaat. Onderweg heel wat stukken “offroad” gedaan. Zelf nog gelachen dat Ines bijna viel en zoals Karma het wou lag ik 10 seconden later languit op de grond. Ines plat van het lachen.

We wisselden af wie navigeerden en ik moet zeggen dat ze dat beter kon dan mij. Vonden we een punt niet direct dan bleef ze zoeken tot ze het vond. Een punt was midden in een grote plas water. Onverschrokken stapte Ines in de plas tot ze het biepje hoor dat we op het coördinaat aangekomen waren. Respect! Tijdens de tocht veel plezier gehad met Ines en haar goed leren kennen.

De vraag waar we heel de tocht op zochten was: Bij het programma “Dual Survival” hoe heten die kerels alweer? Cody en ??? – Later blijkt dat hij Dave heet.

Bij het zevende coördinaat zagen we andere groep en een doos liggen. Dat was de verrassing. Deze zat vol met snoep. Na even bij te kletsen vertrokken we naar onze laatste coördinaten. Moe maar voldaan kwamen we terug aan bij het huisje. We kwamen de andere tegen onder de brug en wat een verrassing. Er wachtte warme chocolade melk op ons!

 

Spijtig genoeg betekende dat ook dat we afscheid namen van elkaar. Het was een ongelooflijk leuk en leerrijk weekend. Met pijn in het hart nam ik afscheid van de groep die ik naar het einde toe als vrienden beschouwde.
Rein had nog een rare manier van afscheid nemen. Iets met konten tegen elkaar en kwakken zoals eenden :D.

Aan iedereen die er was hartelijk dank voor het fijne weekend! Aan de organisatoren: Bedankt het was super!