SCHOTLAND

Home>SCHOTLAND

Geschreven door Ivo Vanmontfort en Peter Van den Bossche

De desolate landschappen van de Schotse Highlands spreken bij vele wandelaars tot de verbeelding. Al zijn de toppen heel wat minder hoog dan in de Alpen, de condities zijn er zeker even hard. Het weer is erg grillig en de wind gaat er soms behoorlijk hard te keer.

Schotland lijkt wild, een natuurlijk landschap is het niet. De mens heeft heel sterk ingegrepen. Vroeger was het land dicht bebost. Het Caledonische woud is onder invloed van de mens en de begrazing door schapen en herten alsmaar kleiner geworden. Dit heeft een verarming van de biodiversiteit veroorzaakt. Bovendien is de ontvolking met zachte of harde hand tijdens de Highland Clearances een donkere bladzijde in de Schotse geschiedenis en verklaart voor een deel de leegte van dit gebied.

Er gaan al lang stemmen op om het tij te keren en te kiezen voor herbebossing en herintroductie van vb. wolven. Tegengestelde belangen blijven echter spelen. De jachtlobby houdt graag zijn wildbestand op peil. Kilometerslange hekkens moeten nu nieuwe boomgroei beschermen tegen grazende schapen of de grote kuddes edelherten.

De ruwe Schotse natuur (foto: Ivo Vanmontfort).

Bivakkeren boven Loch Maree (foto: Ivo Vanmontfort).

ALGEMENE INFO

Wandelpaden en bewegwijzering

De “Scottish Outdoor Access Code” regelt de vrije toegang tot de immense Schotse open ruimte. In principe is de toegang tot het land vrij, ook als het om privédomein gaat. Men kan dus gaan en staan waar men wil, en een route opstellen enkel met behulp van de kaart. Belangrijk is wel rekening te houden met het desolate landschap, het grillige weer en het af en toe ontbreken van paden.

Dat maakt dat navigeren in ongebaand terrein enkel weggelegd is voor ervaren stappers met kennis van kaart, kompas en eventueel GPS. Het is wel een unieke ervaring, maar vraagt naast navigatievaardigheden ook veel tijd; het terrein is immers vaak drassig of moeilijk begaanbaar.

Een zeer aanbevelenswaardig boekje om zelf trips te plannen is “Scottish Hill Tracks“, uitgegeven door de “Scottish Rights of Way Society”, waarin enkele honderden routes zijn beschreven. Het gaat om “rights of way”, waar steeds vrije doorgang moet worden verleend (alhoewel het in de praktijk soms over een zeer vaag paadje kan gaan).

Wie ongebaand terrein opzoekt, vindt soms erg drassige stukken (foto: Ivo Vanmontfort).

Wie ongebaand terrein opzoekt, vindt soms erg drassige stukken (foto: Ivo Vanmontfort).

Beginners kiezen best voor bewegwijzerde wandelroutes. De bekendste zijn:

Op Scottish National Heritage vind je een oplijsting van alle bewegwijzerde wandelpaden in Schotland. Klik op de naam en je wordt rechtstreeks doorgelinkt met de website van het pad.

Een erg interessant overzicht van alle wandelroutes op kaart en naar moeilijkheidsgraad vind je op Walkhighlands. Bovenaan kies je voor ‘show map’ (overzichtskaart) of ‘show comparison’ (overzichtstabel met mogelijkheden voor openbaar vervoer en bagagetransfer).  Als je doorklikt op de routes en vervolgens de individuele etappes, kan je er ook kaartjes én GPS-tracks downloaden!

Populaire routes zoals de West Highland Way kunnen relatief druk zijn, en ook de routes naar de “Munro’s” (de 282 heuveltoppen hoger dan 3000 voet of 916m), zijn populair (zie wat verder op deze pagina).

Bovenstaande routes zijn goed bewegwijzerd langsheen het parcours. Elders in Schotland moet je het vaak stellen met geen of erg summiere bewegwijzering aan de start van een pad. Hieronder een typisch voorbeeld. Slechts de richting naar de eindbestemming is aangegeven, onderweg zijn er geen merktekens en moet men zich zelf oriënteren. Let ook op het waarschuwingsbordje!

Richtingaanwijzer in Schotland (foto: Peter Van den Bossche).

Richtingaanwijzer in Schotland (foto: Peter Van den Bossche).

In grote delen van Schotland heerst de eenzaamheid en is de wandelaar volledig op zichzelf aangewezen. Er zijn een aantal mooie maar uitdagende langeafstandsroutes die niet bewegwijzerd zijn, maar wel beschreven in de literatuur, zoals:

  • De Highland High Way, deze loopt ongeveer evenwijdig met de West Highland Way, maar op veel grotere hoogte. Een stuk uitdagender maar bij laaghangend wolkendek en verstoken van enig uitzicht zie je toch veel mensen overschakelen op de WHW.
  • De Cape Wrath Trail / North to the Cape, die van Fort William naar het uiterste noordwesten loopt. Enige ervaring is nodig. Het is niet de meest gemakkelijke route maar eenmaal Cape Wrath bereikt heb je een goed overzicht gekregen waar Schotland voor staat. Het is zoals bij veel andere langeafstandsroutes, velen brengen eigen accenten aan die de route gemakkelijker of zwaarder maakt. Diverse links: Cape Wrath GuideCape Wrath Trailwalkhighlands CWT.
  • Walking the watershed, een route die de waterscheiding volgt. Een experimentele route die door weinig mensen wordt gelopen.
  • Recenter is er de Scottisch National trail bijgekomen. Deze route  loopt voornamelijk over bestaande routes van de zuidgrens met England tot het noordelijkste punt waarbij het laatste stuk de Cape Wrath Trail volgt.
  • Ook wat nieuwer is de East Highland Way die wel beschreven maar nog niet gemarkeerd is en verbindt Fort William met Aviemore.

Zeekajakken en packraften

De grote meren, fjorden, rivieren en uitgesproken kustlijn maakt dit gebied ook aantrekkelijk voor tour tochten met een zeekajak. Meer in het binnenland kan je er ook goed terecht met een packraft.

Enkele links voor een eerste verkenning wil je de packraft meenemen:

Munro’s

Voor dagtochten vind je zowel in het zuiden als het noorden meer dan genoeg suggesties. Heel dikwijls zijn ze gelinkt aan een uitgezette route naar een plaatselijke top of rijgen ze verschillende toppen aan elkaar. Heel wat wandelaars zijn immers gedreven bezig met het afvinken van de bestaande ‘Munro lijsten’. Het maakt dat het, zeker in een weekend wat drukker kan zijn in ‘Munro gebied’‘. Deze routes zijn niet gemarkeerd of misschien heel spaarzaam met een steenmannetje, maar over het algemeen goed beschreven. Ze variëren nogal in moeilijkheid en sommigen liggen erg afgelegen. Een top krijgt de naam Munro als hij hoger dan 3000 voet of 914m is. Lagere toppen worden ook opgelijst (Corbetts en Grahams) en zijn ook aantrekkingspolen zeker omdat daar heel fraaie exemplaren tussen zitten. Dagtochten kunnen wel als basis dienen om meerdaagse tochten uit te stippelen. Het is niet uitzonderlijk om Schotland ongebaand te verkennen. Het open bijna boomloze landschap is daarbij een plus als tenminste mist geen roet in het eten gooit.

Terugblik op Loch Coire na Caime, Spidean a' Coire Loch en de Am Fasarinen Pinnacles, gezien vanop Mullach an Rathain (1023m), de westelijkste top op de Liathach-graat (foto: Willem Vandoorne).

Terugblik op Loch Coire na Caime, Spidean a’ Coire Loch en de Am Fasarinen Pinnacles, gezien vanop Mullach an Rathain (1023m), de westelijkste top op de Liathach-graat (foto: Willem Vandoorne).

Bevoorrading en water

Voor een lange tocht moet men vaak zelf voor de bevoorrading instaan. Water is er in overvloed te vinden, koken of filteren voor gebruik is echter wel aangewezen. GSM-dekking is meestal zwak, en er zijn weinig nederzettingen.

Overnachten

Op de gemarkeerde nationale routes zal het niet moeilijk zijn om een slaapplaats te vinden. Mogelijkheden zijn hier in overvloed: campings, B&B, bunkhouses, hostels, SYHA Hostelling. Boeken kan vb. via visitscotland.com.

De avontuurlijker ingestelde wandelaar die een eigen tocht wil uitzetten kan ook terugvallen op de bothies. Dit zijn primitieve onderkomens met weinig of geen voorzieningen, en zijn dus niet te vergelijken met berghutten in de Alpen of in Noorwegen. Het zijn eenvoudige huisjes of hutjes die onbemand zijn en vaak geen faciliteiten hebben zoals lopend water of dekens. Het gebruik ervan is gratis. Een matje, slaapzak en kookgerei moet je zelf meenemen.

Bothies zijn meestal gebouwen of vroegere woningen die op grond van grote landeigenaren staan die daar geen gebruik meer van maken. Hoewel het niet uitzonderlijk is dat ze tijdens jachtperiodes de bothy zelf gebruiken als uitvalsbasis of ter beschikking stellen voor educatieve schoolprogramma’s. In dat geval zet je je tent op. Het gebruik van deze bothies is gratis. Niets houdt jou tegen om je lid te maken van de Mountain Bothy Association en op die manier hun werking te steunen bij het onderhouden van deze overnachtingsplaatsen. 

Strathan Bothy, Sutherland (foto: Peter Van den Bossche)

Strathan Bothy, Sutherland (foto: Peter Van den Bossche).

Interieur van An Cladach Bothy, Islay (foto: Peter Van den Bossche)

Interieur van An Cladach Bothy, Islay (foto: Peter Van den Bossche).

Schotland geeft amper beperkingen voor diegene die zijn tent op wil zetten. Het bivakkeren is zowat overal toegelaten. De uitzonderingen (zoals op drukbelopen routes als de West Highland Way) staan samengevat op Outdoor Access Scotland. Schotland lijkt, met een blik op de kaart voldoende vlakke plekken te hebben maar de praktijk leert dat heel wat ondergrond drassig is, oneffen door grote  graspollen, bedekt door stenen of ingepalmd door heide die het niet altijd toelaten op een deftige manier een shelter op te zetten.

Bivak aan het mooie Loch Toll nam Biast (foto: Willem Vandoorne).

Bivak aan het mooie Loch Toll nam Biast (foto: Willem Vandoorne).

Seizoen

Over schotland wordt geregeld beweerd dat je er vier seizoenen in een dag kan hebben. Dat Schotland een synoniem staat voor regen is echter een veralgemening. Eigenlijk is het erg afhankelijk van de locatie. Het klimaat is in het algemeen fris en nat en wordt beïnvloed door de warme golfstroom vanuit de Caraïben. Hij houdt de Schotse kust ijsvrij in de winter. Door de Atlantische invloeden en de hoofdzakelijk (zuid)westelijke winden is het weer langs de westkant wisselvallig en soms erg stormachtig. De oostelijk kant heeft wat droger weer doordat de wolken hun lading al hebben gelost over de eilanden en de westelijke toppen.

Opkomende zeemist (“Scottish haar”) kan de uitzichten op een heldere dag vergallen wanneer de warme lucht over het koude zeewater afkoelt en landinwaarts trekt. Op andere momenten word je geconfronteerd met een laaghangend wolkendek en blijft de zichtbaarheid beperkt tot de valleien. Het maakt de oriëntatie er niet gemakkelijker op. Check de weerberichten op deze website.

Het begin van wandel(hoog)seizoen situeert zich eerder vanaf midden april en mei wanneer de meeste sneeuw (met uitzondering van Cairngorms) al grotendeels is verdwenen. Maar vergis je niet, sneeuwval blijft mogelijk in het voorjaar.

A' Chuil Bothy in Glen Dessary (foto: Joery Truyen).

A’ Chuil Bothy in Glen Dessary (foto: Joery Truyen).

Mei wordt gemiddeld gezien als één van de drogere maanden. De midges, kleine steekvliegjes, zijn dan nog niet zo actief. Met het stijgen van de temperaturen worden ze steeds talrijker en kunnen soms erg hinderlijk zijn. De piek ligt tussen juni en augustus. Er bestaat zelfs een heuse Midge Forecast.

Midges (foto: Peter Van den Bossche)

Midges (foto: Peter Van den Bossche).

Anderzijds zijn er de “clegs” of dazen, die voor pijnlijke beten kunnen zorgen. Verder is het in sommige gebieden nodig om op teken te letten die een gezondheidsrisico kunnen vormen, maar dat is in de Ardennen natuurlijk ook het geval.

De winters zijn in het oosten kouder. De Cairngorms houden het langst hun sneeuwlading vast en zijn het gebied bij uitstek waar aan wintersport wordt gedaan. De omstandigheden kunnen dan zacht uitgedrukt, soms erg guur zijn. Als winters tussendoortje, een oud filmpje uit 1976 van John Cunningham op Ben Nevis.

Winter in de Cairngorms (foto: Debbie Sanders).

De noordelijke gebieden van Schotland hebben in de winter erg korte dagen terwijl bij het begin van de zomer ze even geen complete duisternis kennen. De tijden van zonsopgang en -ondergang vind je op deze site.

Transport

Naar Schotland kan je met het vliegtuig, de boot, de trein of de auto reizen. Om je bestemming te bereiken zal je soms nog een bus, ferry of binnenlandse vlucht moeten nemen. Een volledig overzicht van de mogelijkheden en nuttige links vind je in dit document.

Jacht

De hooglanden kennen een grote populatie edelherten en de jacht is een beheersmiddel om de populatie leefbaar te houden. In tegenstelling met bv. de Ardennen worden er geen drijfjachten georganiseerd, maar uitsluitend “stalking”. Doorgaande routes blijven altijd toegankelijk, maar sommige heuvelflanken kunnen door stalking ontoegankelijk zijn tijdens het seizoen (1 juli tot 20 oktober voor hertenbokken en 21 oktober tot 15 februari voor hindes). Informatie over de jacht kan hier gevonden worden. Op zondag wordt er niet gejaagd.


WANDELGEBIEDEN & REISVERSLAGEN

Hieronder bespreken we interessante wandelgebieden en vermelden we de reisverslagen die we reeds verzamelden. Zelf een ervaring met een meerdaagse wandelroute die je wil delen? Lees hier hoe dat kan.

We delen, om het overzichtelijk te houden, Schotland op in vier belangrijke wandelgebieden. Hieronder vind je een overzichtskaartje.

  • Zuidelijk Schotland (Southern Uplands & Central Lowlands): Vanaf de grens tot Glasgow
  • Het centrale deel (Grampian Mountains): Tussen Glasgow en de Great Glen
  • Het Noordelijke deel (Northwest Highlands): Vanaf Great Glen tot Cape Wrath
  • De eilanden: Inner Hebrides, Outer Hebrides, Islands of Orkney, Islands of Shetland

Binnen enkele wandelgebieden bespreken we specifieke regio’s.

Bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Scotland

Bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Scotland

  Op zoek naar reisverslagen in de winter? Check deze pagina (voorlopig enkel Cairngorms).

Zuid-Schotland – Southern Uplands

Reisverslagen:

  • Southern Upland Way (lente) – Jan Engels
  • Een voorbeeld (Engelstalig) van wat mogelijk is bij het maken van een eigen uitgestippelde tocht.
Langs de Southern Upland Way (foto: Jan Engels).

Langs de Southern Upland Way (foto: Jan Engels).

Het centrale gedeelte – Grampian Mountains

Nevis en Glen Coe (36)

Fort William is het mekka van de buitensporters. Onder de schaduw van Ben Nevis  is dat niet te verwonderen. Het is een centrale plek waar heel wat langeafstandsroutes vertrekken of aankomen. Glen Coe oogt indrukwekkend. Zowel voor diegene die zijn laatste stappen op de WHW aan het zetten is als vanuit de vallei zelf. Buchaille Etive Mor is de poortwachter van deze Glen, the Three Sisters, de smalle graat Aonach Eagach zijn allemaal hoogtepunten op korte afstand van elkaar. Het trekt vooral mensen aan voor een al dan niet moeilijke dagtocht.

Reisverslagen:

Cairngorm Massief (28)

Cairngorms National Park is een uitgestrekt bergplateau van massief graniet. Bergen en uitgestrekte heidevelden worden diep doorsneden door corries en trogvormig valleien. Toppen waarvan er vele meer dan 4.000 feet hoog zijn. Deze regio heeft in tegenstelling tot andere gebieden nog behoorlijk wat bosrijke delen. Dat je er het hele jaar door sneeuwveldjes kan aantreffen wijst op het subarctisch klimaat van het gebied en is daarom de plek voor sneeuwschoen- of backcountrytochten op ski’s. Enkele bothies kunnen een welgekomen beschutting bieden. Het gebied is gemakkelijk bereikbaar via het spoor (Aviemore) met verschillende buitensportzaken langs de startpunten.

Reisverslagen:

Lairig Ghru (foto: Fred & Charissa).

Het noordelijk deel – North West Highlands

Het mag wat pretentieus klinken maar er zit wel iets van waarheid in de uitspraak dat Schotland pas begint daar waar de WHW eindigt. Zeker voor de groep die op zoek is naar een meer uitdagende tocht waar hij meer op zichzelf is aangewezen en waar het landschap iets meer het gevoel van “wildernis” oproept.

Sutherland (7) en Caithness (5) zijn de meest noordelijke delen van het vasteland van Groot-Brittannië. Kort bij de uiterste punt Cape Wrath ligt de meest noordelijke Bothy Kearvaig. Noordwest Sutherland is een prachtig landschap van perfecte zandstranden waarvan Sandwoodbay wel één van het bekendste is en de voorlaatste etappe plaats op weg naar Cape Wrath, ruige kuststroken en een prachtig heidegebied bezaaid met glinsterende meren.

Sandwood Bay bij zonsondergang (foto: Joery Truyen).

Sandwood Bay bij zonsondergang (foto: Joery Truyen).

Het gebied is vandaag dunbevolkt, een gevolg van de ontruiming van de Hooglanden. Caithness in het oosten, is vruchtbaarder en heeft een aantal fantastische kustlandschappen met dramatische kastelen, grote zandstenen kliffen en torenhoge zee-stacks, evenals grotere steden zoals Wick en Thurso.

Klifwandeling nabij Am Buachaille sea stack (foto: Joery Truyen).

Klifwandeling nabij Am Buachaille sea stack (foto: Joery Truyen).

Ullapool is de belangrijkste stad in het noordwesten. Het ligt in het hart van een prachtig gebied voor wandelaars, tussen twee prachtige, maar contrasterende delen van de Highlands.

Het grimmige maar angstaanjagend mooie gebied van Assynt (6) en Sutherland (7) in het noorden, met zijn vreemde geïsoleerde bergen. Waarvan Suilven en Canisp wel de meest bekenden zijn.  Zich optillend uit een van de oudste gronden die de aarde hebben gevormd.

Bivak op Suilven (foto: Ivo Vanmontfort)

Bivak op Suilven (foto: Ivo Vanmontfort).

Ten zuiden van Suiven valt vooral Cul Mor op. Liggend in een waterrijk gebied met meer uitgesproken toppen. Ten noorden van Glen Oykel en oostelijk van de A837 zijn er genoeg varianten te bedenken in een (eenzame) lange weg naar Cape Wrath in het noorden. In het zuid-oosten zijn groter bergmassieven van de Fannichs, Beinn Deargs uitstekende plekken voor graatwandelingen.

Wester Ross (11) ten zuid-westen van Ullapool waar de schitterende toppen van An Teallach voor een aanzuigeffect zorgen. Bij bothy Shenavall zuidelijk van An Teallach  zal je zeker in het weekend niet alleen zijn met de Fisherfield 6 in de buurt. Zes munros op een hoopje die op een weekend afgewerkt kunnen worden. Het uitzicht vanaf de hut is een klassieker en in goede omstandigheden een parel om te bewonderen. Wester Ross mag je gerust wildernisgebied noemen. Met alleen de Ordnance Survey Landranger Map 19 ben je voor dagen zoet.

Loch garbhaig (foto: Ivo Vanmontfort).

Loch garbhaig (foto: Ivo Vanmontfort).

Fisherfield Forest en Letterewe Forest met Loch Maree als een van de meest pittoreske Schotse zoetwatermeren is een gebied waar uitdagende tochten mogelijk zijn zonder dat je veel volk tegen komt.

Torridon, meer naar het zuiden is het hart voor een ander berggebied gelegen aan de oostkant van Loch Torridon dat eigenlijke een fjord is. Hoge toppen vallen daar als het ware naar zee niveau en geven het daarom een uitgesproken karakter. Noordelijk van Torridon ligt Beinn Eighe een graat die integraal in een lange dag overgestoken kan worden.

Zicht op Beinn Alligin tijdens de afdaling naar Loch Torridon (foto: Joery Truyen).

Zicht op Beinn Alligin tijdens de afdaling naar Loch Torridon (foto: Joery Truyen).

Ten zuiden van Torridon zijn de bergen al even ruig. Applecross en Lochcarron zijn aantrekkelijke vissersdorpjes. De spoorweg die door Glenn Carron naar Kyle of Lochash loopt is een goede verbindingsas voor mensen die aangewezen zijn op openbaar vervoer om deze streek te verkennen.

Kintail en Affric (18) behoren ook tot de meest populaire gebieden voor wandelingen in de Schotse Hooglanden. Te bereiken vanuit Glasgow met de Citylink busverbinding naar Skye doorheen Glen Shiel. Kintail zelf is beroemd om zijn klassieke bergrug “Five Sisters” en samen met de South Glen Shiel ridge walk vooral de favoriet van Munro Baggers. De meest afgelegen jeugdherberg Glen Affric Youth Hostel van Schotland is de toegangspoort tot een prachtig beboste vallei met naar het oosten Loch Ness. Het beroemdste meer van heel Schotland.

  • Bart en zijn kameraden wandelden een deel van de Great Glen Way en de Affric Kintail Way in de Schotse highlands.
Bivak in Kintail (foto: Ivo Vanmontfort).

Bivak in Kintail (foto: Ivo Vanmontfort).

Morar en Knoydart (25) is bekend als ‘Rough Bounds’.De hoge en dramatische bergen van Knoydart worden omringd door zee en heide. Toegang tot Inverie met zijn meest afgelegen en daarom erg bekende  pub kan enkel door een ‘lange wandeling over ruig terrein vanaf Kinloch Hourn of een oversteek met de boot vanaf Mallaig. Verder zal je er amper bewoning vinden. Slechts een paar woningen langs de westkust. Hierdoor is dit één van Schotland meest afgelegen gebieden.

Zicht op Loch Hourn vanaf Ladhar Bheinn (foto: Joery Truyen).

Zicht op Loch Hourn vanaf Ladhar Bheinn (foto: Joery Truyen).

Reisverslagen:

Ivo Vanmontfort trok in 3 delen langs de route North to the Cape (lente):

Andere verslagen:

De eilanden

Hebrides:

Hebridean way:Een vrij recente route. Je bezoekt 10 eilanden, loopt over 6 dijken, Twee maal neem je de ferry. Goed voor 252 km

 

Shetland Islands (1)

Een langgerekte groep eilanden, gecentreerd door de noord-zuid heuvelrug. Een heel gevarieerde kustlijn met fjorden, bogen, stranden en zandbanken. De eilanden zijn meestal boomloos met zeevogels die langs de kustlijn scheren. Erg winderig met lange uren zonlicht in de zomer en duisternis in de winter duisternis. Het landschap is rijk aan goed bewaarde archeologische resten.

Link: Visit Shetland,

Orkney (2)

Een groep van diverse eilanden boven het grotere “vasteland”. Het meeste land is laaggelegen, met vruchtbare groene akkers, zanderige stranden en rotsachtige landtongen. Hoy, het eiland onder Orkney met zijn hoge moorland en torenhoge kliffen staat in contrast. Orkney is beroemd om zijn archeologische sites, van de steentijd tot de Tweede Wereldoorlog. Skara Brae, Maes Howe en de Ring van Brodgar zijn allemaal dramatisch gelegen in het landschap. De belangrijkste steden Kirkwall en Stromness zijn klein en gekenmerkt door smalle straten. Op dit kleine eiland zijn enkel daguitstappen mogelijk.

Link: Orkney.com

Lewis (3) & Harris (10)

Uitgebreide veengebieden, meren, kliffen en zanderige baaien. Bewoond in de Neolitische tijd waarvan hun aanwezigheid nog terug te vinden is in tal van archeologische sites. Stornoway, met zijn levendige haven en smalle straten, is de enige stad in de westelijke eilanden. Traditionele nederzettingen zijn meestal aan de kust en verraadt het belang van de zee.

Links: Isle of Lewis

Reisverslagen:

Bothy (foto: http://www.freckles-and-all.com/).

Mangersta stone Bothy (foto: http://www.freckles-and-all.com/).

Skye (17)

Skye is een wandelparadijs. Van familiewandelingen langs de spectaculaire kustlijn tot het handen en voetenwerk in de Cuillin’s. De fantastische uitzichten zijn meermaals het decors geweest in tal van films. Twintig Munros op een niet zo groot eiland waarbij Sgurr Dearg de enige Munro in Schotland is die enkel bereikt kan worden via een rotsklim. Je hoeft de boot niet op want Skye is met de rest van Schotland met een brug verbonden. Geregelde busverbindingen vanaf Glasgow met Citylink.

Reisverslagen:

Arran (62)

Ook wel eens Schotland in het klein genoemd met meer naar het noorden het wat ruigere deel. Groot genoeg voor een meerdaagse tocht doorheen het binnenland. Nu Ryanair al lang niet meer op Prestwick vliegt vanuit onze streek is de reistijd wat langer geworden. Glen Rosa is een mooie aanloop naar de hogere delen en vanaf Brodick snel te bereiken. Aan het begin van deze glen is er een heel primitieve camping.

Links: Arran Coastal WayVisit Arran

Reisverslagen:

Arran (foto: Yanick Bos).

Islay en Colonsay (51)

Islay is misschien wel bekend om zijn whisky, maar het eiland biedt een veelzijdig landschap en uitstekende wandelmogelijkheden. Er zijn acht actieve stokerijen op het eiland, in een week tijd kunnen deze in een mooie rondtoer worden verbonden.

Link: Islay

Reisverslagen:

Whiskey op Islay (foto: Bart Godefroid).